Sıradan bir gündü, Öğle vakti ikindiye  yaklaşıyor, öğle namazı için hazırlıklarımı yapıyordum.. Yoğunduk, yorgunduk, İnsanın zaman zaman düştüğü “ümitsizlik” duygusuna kapılmıştık. Uzun zamandır ikili sohbet edemediğim, Yol arkadaşımla sohbet ediyor, yorgunluklarımızı, kırgınlıklarımızı dile getiriyor, kendimizce hayıflanıyorduk… Dakikalar geçiyor ve...
Gönlümün uçsuz bucaksız çöllerinde yeşeren sevdasıYüreğimin en derinine cemre gibi düşen,Ruhuma hayat olan can suyum… Erteleyemediğim, öteleyemediğim,Vazgeçilmezlerin en güzeli, yüreğimin cananısın… Gönül bahçem, ruhumun dinginliği,Adını anamadığım bitmeyen sevdam,Belki bir gün azalarsın diye korktuğumAma her gün artan yangınım.. Sen,bir ömür...